Petinakis

   Σύμφωνα με την νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης¹, οι «παροχές ανεργίας», καλύπτουν τις παροχές που αντικαθιστούν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει το εισόδημα που χάνει ένας μισθωτός λόγω της απώλειας αμειβόμενης εργασίας, εξασφαλίζουν ένα εισόδημα επιβίωσης (ή υψηλότερο) σε άτομα που εισέρχονται για πρώτη φορά ή επανεντάσσονται στην αγορά εργασίας, αντισταθμίζουν την απώλεια εισοδήματος λόγω μερικής ανεργίας, αντικαθιστούν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει την απώλεια εισοδήματος ενός μεγαλύτερου σε ηλικία εργαζόμενου που συνταξιοδοτείται από αμειβόμενη εργασία πριν από τη συμπλήρωση του νόμιμου ορίου ηλικίας εξαιτίας περικοπών στις θέσεις εργασίας για οικονομικούς λόγους, συνεισφέρουν στις δαπάνες κατάρτισης ή επιμόρφωσης όσων αναζητούν εργασία ή βοηθούν τους ανέργους στην αντιμετώπιση των εξόδων ταξιδιού ή αλλαγής τόπου διαμονής προκειμένου να εξεύρουν απασχόληση. Συνέχεια →

   Σύμφωνα με την νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης¹, ως συντάξεις αναπηρίας νοούνται οι περιοδικές πληρωμές που προορίζονται να διατηρήσουν ή να ενισχύουν το εισόδημα ενός ατόμου που δεν έχει συμπληρώσει τη νόμιμη/τυπική ηλικία συνταξιοδότησης, όπως αυτή ορίζεται στο σύστημα αναφοράς, και του οποίου η ικανότητα να εκτελέσει κάποια αμειβόμενη εργασία, εξαιτίας αναπηρίας, βρίσκεται κάτω από το ελάχιστο όριο που προβλέπει ο νόμος. Συνέχεια →

   Το συνταξιοδοτικό μοντέλο της Βουλγαρίας, μετά την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2000, απαρτίζεται από τρεις πυλώνες. Ο πρώτος πυλώνας  είναι υποχρεωτικός, δημόσιος, καθολικός και βασίζεται στο διανεμητικό σύστημα χρηματοδότησης¹. Η υποχρεωτική κύρια συνταξιοδοτική ασφάλιση πραγματοποιείται μέσω της συμμετοχής στα ταμεία της Κρατικής Κοινωνικής Ασφάλισης ΚΚΑ [Държавно обществено осигуряване (ДОО)].  Από το 2000 έχει τεθεί σε ισχύ, πέραν του διανεμητικού συστήματος, ένα επικουρικό καθεστώς σύνταξης το οποίο βασίζεται στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα  χρηματοδότησης². Υπάρχουν δύο επικουρικά συνταξιοδοτικά συστήματα: ένα υποχρεωτικό που συνιστά τον δεύτερο πυλώνα (допълнителното задължително пенсионно осигуряване) και ένα εθελοντικό που συνιστά τον τρίτο πυλώνα (допълнително доброволно пенсионно осигуряване) του συνταξιοδοτικού μοντέλου. Η επικουρική κοινωνική ασφάλιση πραγματοποιείται μέσω της συμμετοχής σε γενικά συνταξιοδοτικά ταμεία (универсални пенсионни фондове) ή/και σε  επαγγελματικά συνταξιοδοτικά ταμεία (професионални пенсионни фондове) στον δεύτερο πυλώνα, και μέσω επικουρικών εθελοντικών συνταξιοδοτικών ταμείων (фондове за допълнително доброволно пенсионно осигуряване) και/ή επικουρικών εθελοντικών επαγγελματικών συνταξιοδοτικών ταμείων (фондове за допълнително доброволно пенсионно осигуряване по професионални схеми), στον τρίτο πυλώνα. Τα καθεστώτα του δεύτερου και του τρίτου πυλώνα τελούν υπό τη διαχείριση ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών (пенсионноосигурителни дружества), υπό την εποπτεία της Επιτροπής Χρηματοοικονομικής Εποπτείας (Комисия за финансов надзор). Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων που σχετίζονται με το συνταξιοδοτικό σύστημα περιλαμβάνονται στον «Κώδικα Κοινωνικής Ασφάλισης»³ („Кодекс за социално осигуряване“). Συνέχεια →

      Η κοινωνική ασφάλιση στην Βουλγαρία  ρυθμίζεται με τον «Κώδικα κοινωνικής ασφάλισης» („Кодекс за социално осигуряване“). Πιο συγκεκριμένα ο «Κώδικας» ρυθμίζει της κοινωνικές σχέσεις που σχετίζονται με: 1) Την κρατική κοινωνική ασφάλιση, λόγω: προσωρινής ανικανότητας προς εργασία, μητρότητας, προσωρινής μειωμένης ικανότητας προς εργασία (τοποθέτηση σε άλλη θέση), ανεργίας, αναπηρίας, γήρατος και θανάτου. 2) Την επικουρική κοινωνική ασφάλιση η οποία περιλαμβάνει: α) την υποχρεωτική επικουρική ασφάλιση λόγω γήρατος και θανάτου, β) την εθελοντική επικουρική συνταξιοδοτική ασφάλιση λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου, γ) την εθελοντική επικουρική ασφάλιση λόγω ανεργίας και/ή επαγγελματικής κατάρτισης¹. Συνέχεια →

   Το δικαίωμα ασφάλισης της υγείας κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα της Βουλγαρίας¹, στο άρθρο 52. Πιο συγκεκριμένα ο συνταγματικός νομοθέτης στην παράγραφο 1, ορίζει ότι οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην ασφάλιση υγείας η οποία τους εξασφαλίζει πρόσβαση σε ιατρική βοήθεια και δωρεάν χρησιμοποιήσει των ιατρικών υπηρεσιών, σύμφωνα με τους όρους και τις διαδικασίες που ορίζονται σε νόμο. Στην παράγραφο 2, αναφέρεται ότι η υγειονομική περίθαλψη των πολιτών χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, τους εργοδότες, από προσωπικές και συλλογικές ασφαλιστικές εισφορές και από άλλες πηγές, στη βάση των όρων και των διατάξεων που ορίζονται σε νόμο. Ο κοινός νομοθέτης θέσπισε με την σειρά του  τον «Νόμο για την ασφάλιση της υγείας»² (ΦΕΚ 70/1998, όπως ισχύει μετά τις αλλαγές και συμπληρώσεις του), με τον οποίο ρυθμίζονται όλα τα θέματα που σχετίζονται τόσο με την  υποχρεωτική  όσο και με την εθελοντική ασφάλιση υγείας.

Συνέχεια →

   Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), υπάρχει ένα μεθοδολογικό πλαίσιο βασισμένο σε κοινά πρότυπα, ορισμούς, ταξινομήσεις και κανόνες λογιστικής που χρησιμοποιείται για την κατάρτιση των στατιστικών σε συγκρίσιμη βάση, σχετικά με την κοινωνική προστασία στα κράτη μέλη της Ένωσης. Πρόκειται για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ολοκληρωμένων Στατιστικών Κοινωνικής Προστασίας (The European System of integrated Social Protection Statistics,  στο εξής ESSPROS). Η κύρια νομοθετική πράξη του ESSPROS είναι ο Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 458/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Απριλίου 2007, καθώς και ο Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 10/2008 της Επιτροπής της 8ης Ιανουαρίου 2008, και ο Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 263/2011 της Επιτροπής της 17ης Μαρτίου 2011. Σύμφωνα λοιπόν με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 458/2007, ως «κοινωνική προστασία» καλούνται όλες οι παρεμβάσεις δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων που έχουν ως σκοπό να ανακουφίσουν τα νοικοκυριά και τα άτομα από το φόρτο ενός καθορισμένου συνόλου κινδύνων ή αναγκών, υπό τον όρο ότι δεν χρησιμοποιείται καμία ταυτόχρονη αμοιβαία ρύθμιση ούτε ατομική ρύθμιση. Ο κατάλογος των κινδύνων ή αναγκών που μπορεί να δικαιολογήσουν παρεμβάσεις κοινωνικής προστασίας έχει, κατά συνθήκη, ως εξής: 1) ασθένεια ή/και υγειονομική περίθαλψη∙ 2) αναπηρία∙ 3) γήρας∙ 4) επιζώντες∙ 5) οικογένεια/τέκνα∙  6) ανεργία∙ 7) στέγαση ∙ 8) κοινωνικός αποκλεισμός που δεν κατατάσσεται αλλού¹. Συνέχεια →

Στο λαβύρινθο της βουλγάρικης εθνογένεσης  

   Τα έθνη δημιουργούνται σταδιακά ως αποτέλεσμα της αλληεπίδρασης διαφόρων παραγόντων κοινωνικο-οικονομικής, εδαφικής, πολιτικής, πολιτιστικής φύσης. Ορισμένα «υλικά» από τα οποία φτιάχνεται το έθνος είναι η κοινή γλώσσα, τα κοινά ήθη και έθιμα, η κοινή «ιστορική μνήμη», ο κοινός τόπος, πολλές φορές η κοινή θρησκεία και το κυριότερο, ο αυτοπροσδιορισμός των μελών της ομάδας ότι  αποτελούν διακριτή κοινότητα με κοινό παρελθόν και παρόν αλλά που επιδιώκουν και ένα κοινό μέλλον. Όπως αναφέρει ο γνωστός Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός Ernest Renan (1823-1892), στην διάλεξη του στην Σορβόννη με θέμα «Τι είναι έθνος;», στις 11.3.1882: «Το έθνος είναι μια μεγάλη αλληλεγγύη, αποτελούμενη από το αίσθημα των θυσιών που έχουν γίνει κι εκείνων που είναι διατεθειμένοι να κάνουν ακόμα όσοι ανήκουν σ’ αυτή την κοινότητα…Προϋποθέτει κάποιο παρελθόν, αλλά συνοψίζεται και στο παρόν χάρη σ’ ένα χειροπιαστό γεγονός: τη συγκατάθεση, την καθαρά εκφρασμένη επιθυμία συνέχισης της κοινής ζωής. Η ύπαρξη ενός έθνους είναι ένα καθημερινό δημοψήφισμα…»¹. Στο κείμενο που ακολουθεί θα προσπαθήσω να συστηματοποιήσω τις διάφορες υποθέσεις, σχετικά με την προέλευση των Βουλγάρων. Καταρχάς των Βουλγάρων, ως έθνους και κατά δεύτερον, των Βουλγάρων ως φυλών, που έδωσαν το ονομά τους στο κράτος και έπειτα στο έθνος.  Συνέχεια →

Κατάλογος (Μητρώο) ονομάτων των Βουλγάρων Ηγεμόνων

   Μέχρι εδώ παρουσίασα τον βασικό κορμό των χρονογράφων που μέσα από τα γραπτά τους κείμενα, κάνουν αναφορά, έστω και περιληπτική, της πρώτης περιόδου της βουλγάρικης ιστορίας. Εκτός από τις ξένες πηγές όταν γίνεται λόγος για κάποια εγχώρια μαρτυρία, σύσσωμη η βουλγάρικη επιστημονική κοινότητα κάνει αναφορά σε ένα κείμενο που ανακαλύφθηκε από τον Ρώσο σλαβιστή και ιστορικό Α. Ποπόφ (Андрей Николаевич Попов, 1841 – 1881), το 1861, και δημοσιεύθηκε, το 1866, στο δίτομο έργο του «Обзор хронографов русской редакции». Συνέχεια →

   Όταν στην Ιστορία αναφερόμαστε στους Βουλγάρους, ποιους ακριβώς εννοούμε; Μήπως εννοούμε τον πληθυσμό που κατοικούσε ανά τους αιώνες στο γεωγραφικό χώρο της σημερινής Βουλγαρίας ή τα Βουλγαρικά φύλα, ή μήπως εννοούμε το έθνος των Βουλγάρων; Πρόκειται για τρία διαφορετικά αντικείμενα έρευνας που συνήθως στην βουλγάρικη ιστοριογραφία, παρουσιάζονται σε μια ενιαία ιστορική αφήγηση. Έτσι ξεκινώντας από το βασικότερο έργο του 19^ου αιώνα για την βουλγάρικη ιστορία, του Τσέχου ιστορικού Κοσταντίν Ίρετσεκ (Константин Иречек, 1854-1918): «Ιστορία των Βουλγάρων», (πρωτοδημοσιεύτηκε το 1876) και φτάνοντας στην πολύτομη «Ιστορία της Βουλγαρίας», του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών, της Βουλγάρικης Ακαδημίας Επιστημών Συνέχεια →