Petinakis

   Το Εθνικό Στατιστικό Ίδρυμα (ΕΣΙ) της Βουλγαρίας στις 12/4/2017, παρουσίασε τα ετήσια δημογραφικά στοιχεία της Βουλγαρίας για το 2016. Σύμφωνα με το ΕΣΙ, ο υπολογιζόμενος πληθυσμός της Βουλγαρίας, στις 31.12.2016, ανέρχεται σε 7 101 859 άτομα, ποσοστό που αποτελεί το 1,4% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ – 28) και κατατάσσει τη Βουλγαρία, πληθυσμιακά, στην 16η θέση, αμέσως μετά την Αυστρία  και πρίν την Δανία. Συνέχεια →

Source of data Eurostat // Last update 25.10.16 // Extracted on 03.04.17

Source of data Eurostat // Last update 25.10.16 // Extracted on 03.04.17

   Συνεχίζοντας το αφιέρωμα μας στη δημογραφική κρίση που μαστίζει  εδώ και χρόνια την Βουλγαρία, σήμερα θα εντάξουμε στην ανάλυση μας την χωρική παράμετρο. Ο πληθυσμός ενός γεωγραφικού χώρου μεταβάλλεται με τρεις τρόπους: με τις γεννήσεις εντός του γεωγραφικού χώρου, με τους θανάτους εντός του ίδιου χώρου και τις μεταναστεύσεις του πληθυσμού από και προς τον γεωγραφικό χώρο. Στο πρώτο μέρος εξετάσαμε τις πληθυσμιακές εξελίξεις στην Βουλγαρία, σε εθνικό επίπεδο, χωρίς να παίρνουμε υπόψη τις περιφερειακές διαφοροποιήσεις των δημογραφικών συμβάντων. Όμως μόνο όταν προχωρήσουμε σε βαθύτερα επίπεδα χωρικής διαίρεσης μπορούμε να ανακαλύψουμε την διαφορετικότητα των πληθυσμιακών εξελίξεων, να εστιάσουμε στα προβλήματα και να εφαρμόσουμε παρεμβατικές πολιτικές. Για αυτό σήμερα και στο επόμενο άρθρο θα ξανακοιτάξουμε το πληθυσμιακό μέγεθος και τις πηγές μεταβολής του, υπό το πρίσμα της γεωγραφικής κατανομής του πληθυσμού, σε επίπεδο εδαφικών στατιστικών μονάδων και διαφορετικού βαθμού αστικότητας των κατοικημένων χώρων. Στο σημερινό άρθρο θα επικεντρωθούμε στον όγκο του πληθυσμού και της φυσικής του μεταβολής, ενώ στο επόμενο άρθρο θα εντάξουμε στην ανάλυση μας και τις μεταναστευτικές ροές. Συνέχεια →

   Στην Βουλγαρία σε ένα από τα ελάχιστα ζητήματα που υπάρχει σύμπνοια απόψεων ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, είναι η διαπίστωση ότι η χώρα εδώ και πολλά χρόνια αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Βέβαια ανάλογο πρόβλημα, αν και με αισθητές διαφοροποιήσεις και εντάσεις, παρουσιάζουν σχεδόν όλες οι αναπτυγμένες χώρες (χαμηλή γεννητικότητα, πτώση της γαμηλιότητας, γήρανση του πληθυσμού, ενίσχυση της αστικοποίησης). Η Βουλγαρία  καθώς και πολλές άλλες  χώρες μετάβασης (πρώην χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»), αλλά και οι αναπτυσσόμενες χώρες, παρουσιάζουν επίσης υψηλούς δείκτες θνησιμότητας, καθώς και αυξημένες μεταναστευτικές εκροές. Αποτέλεσμα της χρόνιας αρνητικής εξέλιξης των παραπάνω δημογραφικών συμβάντων, είναι η Βουλγαρία να βρίσκεται σε βαθιά δημογραφική κρίση. Σήμερα ξεκινάμε μια σειρά άρθρων με σκοπό να διερευνήσουμε την έκταση και το βάθος της δημογραφικής κρίσης και τους τρόπους αντιμετώπισης της. Η ανάλυση θα προχωρήσει από το γενικό (ανάλυση της μεταβολής του πληθυσμού – σημερινό αφιέρωμα) προς το ειδικό (γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού και αστικοποίηση, κατανομή του πληθυσμού κατά φύλο και ηλικία, γεννήσεις, θνησιμότητα, μετανάστευση, γαμηλιότητα, οικονομικά, εθνολογικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, – μελλοντικά άρθρα), για να επιστρέψουμε πάλι στο γενικό μέσα από την παρουσίαση του σχέδιου: «Επικαιροποιημένη Εθνική Στρατηγική για την Δημογραφική Ανάπτυξη του Πληθυσμού της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας (2012 – 2030)» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Συνέχεια →

   Το προηγούμενο εισαγωγικό άρθρο για την μέτρηση της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας, έκλεινε με την επισήμανση ότι στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα εθνικολογιστικά στοιχεία, από τον Σεπτέμβρη του 2014, καταρτίζονται βάσει του νέου Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 549/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 για το ευρωπαϊκό σύστημα εθνικών και περιφερειακών λογαριασμών, το γνωστό και ως ΕΣΛ 2010. Το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο (Национален статистически институт) της Βουλγαρίας, έκτοτε παράγει στατιστικό προϊόν, ακολουθώντας τις μεθοδολογικές αρχές του ΕΣΛ 2010, καθώς και του Συστήματος Εθνικών Λογαριασμών (ΣΕΛ-SNA) έκδοσης 2008, που καταρτίστηκε από τον ΟΗΕ, το ΔΝΤ, την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, τον ΟΟΣΑ και τη Διεθνή Τράπεζα (βλ. άρθρο 23/12/2016). Ο βασικός μακροοικονομικός δείκτης των εθνικών λογαριασμών είναι το Ακαθάριστο εγχώριο προιόν (ΑΕΠ), για αυτό και το σημερινό άρθρο επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση αυτού του δείκτη μέσα από το παράδειγμα των στατιστικών δεδομένων της βουλγάρικης οικονομίας. Η παρουσίαση γίνεται με βάση την ορολογία και ταξινόμηση του ΕΣΛ 2010¹. Για όσους θέλουν μία πιο γενική παρουσίαση, ας ανατρέξουν σε εγχειρίδια Μακροοικονομικής². Προσοχή όμως, να είναι πρόσφατα, ούτως ώστε να βασίζονται, άν όχι στο ΕΣΛ 2010 και στο ΣΕΛ 2008, τουλάχιστον στο ΕΣΛ 95 και ΣΕΛ 1993³. Συνέχεια →

   Δεν υπάρχει περίπτωση βλέποντας στην τηλεόραση ή ακούγοντας στο ράδιο, ένα δελτίο ειδήσεων, είτε διαβάζοντας μία εφημερίδα, να μην πληροφορηθείς για κάποια νέα στατιστικά δεδομένα που αναφέρονται στις συνολικές δαπάνες ή στο συνολικό εισόδημα της οικονομίας (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), στο ρυθμό με τον οποίο μεταβάλεται η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών, στο ύψος των δαπανών του Δημοσίου, στο ρυθμό μεταβολής των ιδιωτικών επενδύσεων, στο έλλειμμα ή πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου, κ.ά. Έχεις αναρωτηθεί τι είναι όλα αυτά τα δεδομένα και σε τι χρησιμεύουν; Συνέχεια →

   Σύμφωνα με την νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης¹, οι «παροχές ανεργίας», καλύπτουν τις παροχές που αντικαθιστούν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει το εισόδημα που χάνει ένας μισθωτός λόγω της απώλειας αμειβόμενης εργασίας, εξασφαλίζουν ένα εισόδημα επιβίωσης (ή υψηλότερο) σε άτομα που εισέρχονται για πρώτη φορά ή επανεντάσσονται στην αγορά εργασίας, αντισταθμίζουν την απώλεια εισοδήματος λόγω μερικής ανεργίας, αντικαθιστούν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει την απώλεια εισοδήματος ενός μεγαλύτερου σε ηλικία εργαζόμενου που συνταξιοδοτείται από αμειβόμενη εργασία πριν από τη συμπλήρωση του νόμιμου ορίου ηλικίας εξαιτίας περικοπών στις θέσεις εργασίας για οικονομικούς λόγους, συνεισφέρουν στις δαπάνες κατάρτισης ή επιμόρφωσης όσων αναζητούν εργασία ή βοηθούν τους ανέργους στην αντιμετώπιση των εξόδων ταξιδιού ή αλλαγής τόπου διαμονής προκειμένου να εξεύρουν απασχόληση. Συνέχεια →