Petinakis

   Σύμφωνα με την 10η Αναθεώρηση της Διεθνούς Ταξινόμησης Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας (ICD-10) από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ως «γέννηση», θεωρείται ο πλήρης αποχωρισμός ή εξαγωγή από τη μητέρα του ενός προϊόντος σύλληψης, ανεξάρτητα εάν είναι ζωντανό  ή νεκρό. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, αλλά και σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1260/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 20ής Νοεμβρίου 2013 για τις ευρωπαϊκές δημογραφικές στατιστικές, «γέννηση ζώντος» σημαίνει τη γέννηση τέκνου που αναπνέει ή εμφανίζει οποιοδήποτε άλλο σημείο ζωής, όπως καρδιακοί κτύποι, παλμοί του ομφάλιου λώρου ή σύσπαση γραμμωτών μυών, ανεξάρτητα από την ηλικία κύησης. Από την άλλη, ως «εμβρυϊκός θάνατος» ορίζεται ο θάνατος ενός προϊόντος σύλληψης πριν από την πλήρη έξοδο ή εξαγωγή από το σώμα της μητέρας, ανεξαρτήτως της διάρκειας της εγκυμοσύνης. Ο εμβρυϊκός θάνατος διακρίνεται σε πρώιμο, που χαρακτηρίζεται ως αποβολή και όψιμο, που χαρακτηρίζεται ως τοκετός θνησιγενούς νεογνού. Επειδή οι νομικές απαιτήσεις για την καταχώρηση των εμβρυϊκών θανάτων και των γεννήσεων ζώντων ποικίλουν από χώρα σε χώρα, ο ΠΟΥ συνιστά αν είναι δυνατό, όλα τα έμβρυα και τα νεογνά που ζυγίζουν τουλάχιστον 500 g κατά τη γέννηση, ζώντα ή νεκρά, να περιλαμβάνονται στις στατιστικές. Όταν δεν υπάρχουν πληροφορίες για το βάρος γέννησης, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται τα αντίστοιχα κριτήρια για την ηλικία κυοφορίας (22 συμπληρωμένες εβδομάδες) ή το μήκος του σώματος (25 εκ. κεφαλή-πτέρνα). Στην Βουλγαρία, σύμφωνα με το Διάταγμα 12/2014 για την καθιέρωση του ιατρικού προτύπου «Μαιευτική και Γυναικολογία», για να καταγραφεί το προϊόν της σύλληψης στις γεννήσεις, θα πρέπει να  ικανοποιεί τα παρακάτω κριτήρια: α) είτε το βάρος γέννησης να είναι τουλάχιστον 800 gr και/ή, η ηλικία κύησης  τουλάχιστον 26 συμπληρωμένων εβδομάδων, β) είτε το βάρος γέννησης, να είναι μικρότερο από 800 gr και/ή η ηλικία κύησης μικρότερη από τις 26 συμπληρωμένες βδομάδες, αρκεί να γεννηθεί ζωντανό, και να παραμείνει στην ζωή τουλάχιστον τρία εικοσιτετράωρα. Συνέχεια →

    Στις 31.12.2016 οι κατοικημένοι χώροι¹ στην Βουλγαρία είναι 5 256, από τους οποίους 257 είναι πόλεις και 4 999 χωριά. Στις πόλεις ζουν 5 204 385 άτομα ή το 73,3% του συνολικού πληθυσμού και στα χωριά 1 897 474 άτομα ή 26,7% του συνόλου. Στο τέλος του 2016, οι κατοικημένοι χώροι χωρίς ούτε ένα κάτοικο, είναι 157. Οι περισσότεροι βρίσκονται στο Γκάμπροβο, Βελίκο Τάρνοβο και Κάρντζαλι – 59, 55 και 10 αντίστοιχα. Σε 1 148 ή 21,8% των κατοικημένων χώρων ζουν από 1 έως 49 άτομα. Με πληθυσμό άνω των 100 χιλ. ατόμων είναι 6 πόλεις, στις οποίες ζει το 33,8% του πληθυσμού της χώρας (βλ. διαγ. 1). Συνέχεια →

   Το Εθνικό Στατιστικό Ίδρυμα (ΕΣΙ) της Βουλγαρίας στις 12/4/2017, παρουσίασε τα ετήσια δημογραφικά στοιχεία της Βουλγαρίας για το 2016. Σύμφωνα με το ΕΣΙ, ο υπολογιζόμενος πληθυσμός της Βουλγαρίας, στις 31.12.2016, ανέρχεται σε 7 101 859 άτομα, ποσοστό που αποτελεί το 1,4% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ – 28) και κατατάσσει τη Βουλγαρία, πληθυσμιακά, στην 16η θέση, αμέσως μετά την Αυστρία  και πρίν την Δανία. Συνέχεια →

   Συνεχίζοντας το αφιέρωμα μας στη δημογραφική κρίση που μαστίζει  εδώ και χρόνια την Βουλγαρία, σήμερα θα εντάξουμε στην ανάλυση μας την χωρική παράμετρο. Ο πληθυσμός ενός γεωγραφικού χώρου μεταβάλλεται με τρεις τρόπους: με τις γεννήσεις εντός του γεωγραφικού χώρου, με τους θανάτους εντός του ίδιου χώρου και τις μεταναστεύσεις του πληθυσμού από και προς τον γεωγραφικό χώρο. Στο πρώτο μέρος εξετάσαμε τις πληθυσμιακές εξελίξεις στην Βουλγαρία, σε εθνικό επίπεδο, χωρίς να παίρνουμε υπόψη τις περιφερειακές διαφοροποιήσεις των δημογραφικών συμβάντων. Όμως μόνο όταν προχωρήσουμε σε βαθύτερα επίπεδα χωρικής διαίρεσης μπορούμε να ανακαλύψουμε την διαφορετικότητα των πληθυσμιακών εξελίξεων, να εστιάσουμε στα προβλήματα και να εφαρμόσουμε παρεμβατικές πολιτικές. Για αυτό σήμερα και στο επόμενο άρθρο θα ξανακοιτάξουμε το πληθυσμιακό μέγεθος και τις πηγές μεταβολής του, υπό το πρίσμα της γεωγραφικής κατανομής του πληθυσμού, σε επίπεδο εδαφικών στατιστικών μονάδων και διαφορετικού βαθμού αστικότητας των κατοικημένων χώρων. Στο σημερινό άρθρο θα επικεντρωθούμε στον όγκο του πληθυσμού και της φυσικής του μεταβολής, ενώ στο επόμενο άρθρο θα εντάξουμε στην ανάλυση μας και τις μεταναστευτικές ροές. Συνέχεια →

   Στην Βουλγαρία σε ένα από τα ελάχιστα ζητήματα που υπάρχει σύμπνοια απόψεων ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, είναι η διαπίστωση ότι η χώρα εδώ και πολλά χρόνια αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Βέβαια ανάλογο πρόβλημα, αν και με αισθητές διαφοροποιήσεις και εντάσεις, παρουσιάζουν σχεδόν όλες οι αναπτυγμένες χώρες (χαμηλή γεννητικότητα, πτώση της γαμηλιότητας, γήρανση του πληθυσμού, ενίσχυση της αστικοποίησης). Η Βουλγαρία  καθώς και πολλές άλλες  χώρες μετάβασης (πρώην χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»), αλλά και οι αναπτυσσόμενες χώρες, παρουσιάζουν επίσης υψηλούς δείκτες θνησιμότητας, καθώς και αυξημένες μεταναστευτικές εκροές. Αποτέλεσμα της χρόνιας αρνητικής εξέλιξης των παραπάνω δημογραφικών συμβάντων, είναι η Βουλγαρία να βρίσκεται σε βαθιά δημογραφική κρίση. Σήμερα ξεκινάμε μια σειρά άρθρων με σκοπό να διερευνήσουμε την έκταση και το βάθος της δημογραφικής κρίσης και τους τρόπους αντιμετώπισης της. Η ανάλυση θα προχωρήσει από το γενικό (ανάλυση της μεταβολής του πληθυσμού – σημερινό αφιέρωμα) προς το ειδικό (γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού και αστικοποίηση, κατανομή του πληθυσμού κατά φύλο και ηλικία, γεννήσεις, θνησιμότητα, μετανάστευση, γαμηλιότητα, οικονομικά, εθνολογικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, – μελλοντικά άρθρα), για να επιστρέψουμε πάλι στο γενικό μέσα από την παρουσίαση του σχέδιου: «Επικαιροποιημένη Εθνική Στρατηγική για την Δημογραφική Ανάπτυξη του Πληθυσμού της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας (2012 – 2030)» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Συνέχεια →