Η παρακολούθηση των μεταναστευτικών κινήσεων της τουρκικής εθνοτικής ομάδας, την περίοδο 1878 – 1944, είναι ιδιαίτερα δύσκολη γιατί είναι η περίοδος εδαφικών μεταβολών που οδηγούν αναπόφευκτα και σε πληθυσμιακές μεταβολές. Ως γνωστών από τα πανάρχαια χρόνια, τα σύνορα μεταβάλλονται, συνήθως με πολέμους και τα νέα σύνορα, επικυρώνονται συνήθως με συνθήκες ειρήνης, μέχρι τον επόμενο πόλεμο όταν, έστω ένα από τα εμπόλεμα μέρη, θα επιχειρήσει ξανά να μεταβάλλει τα σύνορα υπέρ του. Θα ακολουθήσει ξανά υπογραφή νέας συνθήκης ειρήνης που είτε θα αφήνει τα σύνορα στην πρότερη θέση τους, είτε θα τα μετακινεί διασταλτικά προς την πλευρά του νικητή και ταυτόχρονα συσταλτικά προς την πλευρά του ηττημένου. Αυτή η μετακίνηση συνόρων μέσα στον ιστορικό χρόνο είναι συνεχής, όπως συνεχής είναι και η μετακίνηση πληθυσμών εντός και εκτός των νέων συνόρων. Την περίοδο του πολέμου, αλλά και της ακολουθούμενης περιόδου, της εξομάλυνσης των σχέσεων των αντιμαχόμενων πλευρών, η εξωτερική μετανάστευση είναι ακούσια (αναγκαστική) ή εκούσια (εθελοντική). Βεβαίως εάν εγκλωβιστούν μειονοτικοί πληθυσμοί στα όρια των νέων συνόρων, πολλές φορές παρατηρείται μετακίνηση αυτών των πληθυσμών, μέσα στα όρια του κράτους (εσωτερικός εκτοπισμός), με βίαιες ή ήπιες αφομοιωτικές πολιτικές. Οι πληθυσμοί των Βαλκανίων έχουν υποστεί, όλες τις παραπάνω μορφές εσωτερικών και εξωτερικών μεταναστεύσεων, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο αιώνων. Η τουρκική εθνοτική ομάδα της Βουλγαρίας δεν αποτελεί εξαίρεση.
Συνέχεια →
