Petinakis

    Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015, είχαν περάσει 17 ημέρες από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού στη κάλπη και απέμεναν 17 ημέρες από την τιμωρία για αυτή του την επιλογή, εκτός εάν…Αυτό το «εάν» θα έπρεπε να διερευνηθεί στο έκτακτο  Eurοgrοup εκείνης της ημέρας.

Συνέχεια →

     Ποτέ άλλοτε ο πολιτικός χρόνος δεν ήταν τόσο ελάχιστος και τόσο πυκνός όσο τον πρώτο μήνα της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να θυμίσω ότι ο Α. Τσίπρας ορκίζεται πρωθυπουργός, την 26^η Ιανουαρίου και η κυβέρνησή του την επομένη, ενώ την 28^η Φεβρουαρίου έληγε η δίμηνη παράταση που είχε πάρει ο Σαμαράς για την ολοκλήρωση της δανειακής σύμβασης ή όπως επίσημα αναφέρεται της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Facility Agreement, MFFA). Τριάντα δύο μέρες όλες κι όλες από την ορκομωσία μέχρι την εκτέλεση της κυβίστησης,  δηλαδή την υποταγή στην τελευταία αξιολόγηση του 2^ου μνημονίου, είτε στην άρνηση εκτέλεσης της κωλοτούμπας, που σήμαινε την κατάρρευση του προγράμματος (της  MFFA) και το κλείσιμο των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Συνέχεια →

    Είδαμε στο πρώτο μέρος ότι ο Βαρουφάκης προετοίμαζε τον νέο πρωθυπουργό για τις κινήσεις της ΕΚΤ για το κλείσιμο των τραπεζών, από το 2012. Κατά την επίσκεψη του προέδρου του Eurogroup, Γέρουν Ντάισελμπλουμ, στις 30 Ιανουαρίου 2015, το ψιθύρισμα στο αυτί του Βαρουφάκη της διαπίστωσης – απειλής ότι: «Μόλις σκότωσες την τρόικα», έδινε το σύνθημα της έναρξης του πολέμου, που είχε το πράσινο φως του Σόιμπλε και επιχειρησιακά θα διεξαγόταν από την ΕΚΤ. Η «πληρωμένη» ατάκα του Βαρουφάκη με εκείνη την αναφώνηση «Ουάου» είχε το πράσινο φως της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που εκείνη την στιγμή είδε επιτέλους έναν Έλληνα να υψώνει το ανάστημα της Ελλάδας. Η προσφορά χειραψίας του Βαρουφάκη έδειχνε την διάθεση διαπραγμάτευσης και ο αγενής τρόπος αποφυγής της από τον Ντάισελμπλουμ έδειχνε την έλλειψη τέτοιας διάθεσης. Άλλωστε λίγα λεπτά πριν στην τετ α τετ συνάντησή τους ο Ντάισελμπλουμ είχε ξεκαθαρίσει ότι: «Αυτό δεν μπορεί να δουλέψει!»

Συνέχεια →

    Στις 30 Ιανουαρίου 2015, δηλαδή 3 ημέρες αφότου είχε ορκιστεί η νέα ελληνική κυβέρνηση, ο πρόεδρος του Eurogroup, Γέρουν Ντάισελμπλουμ και ο πρόεδρος του Eurogroup Working Group, ο πραγματικός πληρεξούσιος του Σόιμπλε, ο Τόμας Βίζερ, έφτασαν στην ντάτσα τους,  το ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών, για να γνωριστούν με τον καινούργιο νοικάρη τους, τον Γιάνη Βαρουφάκη. Έπρεπε να του κάνουν γνωστούς τους όρους της προσωρινής διαμονής του στο χώρο, που συνοψίζεται στο δόγμα  TINA (There is no alternative) και να του αποσπάσουν μία δήλωση μετάνοιας και έναν όρκο υπακοής του στο πρόγραμμα της τρόικας, στο Eurogroup και στους πιστωτές¹.

Συνέχεια →

    Τα δημογραφικά φαινόμενα που αναφέρονται στην συχνότητα των γάμων και των διαζυγίων ενός πληθυσμιακού συνόλου, ορίζονται ως γαμηλιότητα και διαζυγιότητα, αντίστοιχα. Στο σημερινό άρθρο, θα παρουσιάσουμε τα τελευταία στοιχεία (δημοσιευμένα στις 12/4/2019), του Εθνικού Στατιστικού Ινστιτούτου (ΕΣΙ) της Βουλγαρίας, που αναφέρονται σ’ αυτά τα δημογραφικά φαινόμενα.

Συνέχεια →

    Σύμφωνα με το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο (ΕΣΙ) της Βουλγαρίας, οι θάνατοι¹ το 2018, παρουσίασαν μείωση κατά 1 265 (1,2%) και ανήλθαν σε 108 526 (56 367 άνδρες και 52 159 γυναίκες), έναντι 109 791 (56 781 άνδρες και 53 010 γυναίκες) το 2017.

Συνέχεια →

     Σύμφωνα με το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο (ΕΣΙ) της Βουλγαρίας, το 2018, καταγράφηκαν 62 576 γεννήσεις, έναντι 64 359 γεννήσεων το 2017, από τις οποίες οι 62 197 αφορούσαν γεννήσεις ζώντων, έναντι 63 955 το 2017 (μείωση κατά 2,7%)  και 379 γεννήσεις νεκρών εμβρύων, έναντι 404 το 2017. Το 2018 οι γεννήσεις ζώντων αγοριών (32 144) ήταν κατά 2 091 περισσότερες από τις γεννήσεις ζώντων κοριτσιών (30 053), με άλλα λόγια, σε 1 000 γεννήσεις αγοριών αναλογούσαν 935 γεννήσεις κοριτσιών.

Συνέχεια →

    Στις 31.12.2018 οι κατοικημένοι χώροι¹ στην Βουλγαρία είναι 5 256, από τους οποίους 257 πόλεις και 4 999 χωριά. Στις πόλεις ζουν 5 159 129 άτομα ή το 73.7% του συνολικού πληθυσμού και στα χωριά 1 840 910 άτομα ή 26,3% του συνόλου. Στο τέλος του 2018, οι κατοικημένοι χώροι χωρίς ούτε ένα κάτοικο, είναι 164. Οι περισσότεροι βρίσκονται στο Γκάμπροβο, Βελίκο Τάρνοβο και Κάρντζαλι – 64, 55 και 11 αντίστοιχα. Σε 1 193 ή 22,7% των κατοικημένων χώρων ζουν από 1 έως 49 άτομα. Με πληθυσμό άνω των 100 χιλ. ατόμων είναι 6 πόλεις, στις οποίες ζει το 34,4% του πληθυσμού της χώρας (βλ. διαγ. 1).

Συνέχεια →

    Σήμερα 12/4/2019, το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο (ΕΣΙ) της Βουλγαρίας, παρουσίασε τα ετήσια δημογραφικά στοιχεία για το 2018. Σύμφωνα με το ΕΣΙ, ο υπολογιζόμενος πληθυσμός της Βουλγαρίας, στις 31.12.2018, ανέρχεται σε 7 000 039 άτομα. Να θυμίσω ότι σύμφωνα με την απογραφή του 1946, ο πληθυσμός της Βουλγαρίας στις 31.12.1946 ήταν 7 029 300 άτομα. Για πρώτη φορά έσπαγε το όριο των εφτά εκατομμυρίων, μιας και ένα χρόνο πριν, το 1945, ο πληθυσμός της Βουλγαρίας ήταν 6 971 100 άτομα. Είναι βέβαιο ότι διατηρώντας η τάση της τελευταίας δεκαετίας (μέσο ετήσια μείωση του πληθυσμού κατά 46 708 άτομα) στο τέλος του 2019, ο πληθυσμός της Βουλγαρίας θα σπάσει και πάλι το όριο των εφτά εκατομμυρίων, όμως αυτή την φορά συρρικνούμενος. Η Βουλγαρία ενώ χρειάστηκε 13 χρόνια για να μεγαλώσει πληθυσμιακά κατά ένα εκατομμύριο κατοίκους (6 077 900, το 1934), χρειάστηκε 17 χρόνια για να φτάσει και ξεπεράσει τα 8 εκατομμύρια ( 8 045 200, το 1962) και έκτοτε ποτέ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το όριο των 9 εκατομμυρίων κατοίκων. Το 1988 έφτασε πολύ κοντά στο όριο (8 986 636 άτομα), αλλά από τότε  ακολουθεί αντίθετη πορεία. Ο πληθυσμός της Βουλγαρίας τα τελευταία 30 χρόνια μειώνεται κάθε χρόνο και είναι σίγουρο ότι στην επόμενη προγραμματισμένη απογραφή πληθυσμού, το 2021, θα βρίσκεται περίπου στα επίπεδα του 1943 (6 856 000 άτομα).

Συνέχεια →

    Η έρευνα εργατικού δυναμικού (ΕΕΔ) του Εθνικού Στατιστικού Ινστιτούτο (ΕΣΙ)  της Βουλγαρίας παρέχει στατιστικές για την αγορά εργασίας, την απασχόληση και την ανεργία, καθώς και στατιστικές για άτομα 15 ετών και άνω που δεν περιλαμβάνονται στο εργατικό δυναμικό της χώρας. ΕΕΔ στην Βουλγαρία διενεργήθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1993. Από το 1994 μέχρι το 1999, ΕΕΔ γινόταν δύο με τρεις φορές ετησίως, ενώ την περίοδο 2000 – 2002, τέσσερις φορές κάθε χρόνο (Μάρτιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο και Δεκέμβριο). Από το 2003 η ΕΕΔ έχει σχεδιαστεί ως μια συνεχής τριμηνιαία έρευνα με συνεντεύξεις που κατανέμονται ομοιόμορφα σε όλες τις εβδομάδες του τριμήνου. Τα ετήσια στοιχεία αναφέρονται στον μέσο όρο όλων των τριμήνων του έτους.

Συνέχεια →