Petinakis

Συνέχεια →

Η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα

Η πρώτη επέκταση των συνόρων του ελληνικού κράτους ήρθε περίπου τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα καμιάς από τις αλυτρωτικές εξεγέρσεις του ελληνικού κράτους ούτε συντελέστηκε σε βάρος του μόνου μέχρι το 1878 εχθρού, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η πρώτη διεύρυνση της ελληνικής κυριαρχίας αφορά τα Επτάνησα. Στις 17/29 Μαρτίου 1864 έλαβε χώρα στο Λονδίνο η υπογραφή συνθήκης μεταξύ της Ελλάδας και των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Ρωσίας) για την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Στις 2 Μαΐου 1864 οι Βρετανοί αναχώρησαν και τα Επτάνησα έγιναν τρεις επαρχίες του Βασίλειου της Ελλάδας.

Συνέχεια →

Μέρος πρώτο – Οι διεθνείς συνθήκες και τα πρωτόκολλα περί ιδρύσεως ελληνικού κράτους

Συνέχεια →

Την 1^η Ιουνίου 2022, παρουσιάστηκαν δύο Εκθέσεις για την Σύγκλιση, μία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και η άλλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που αξιολογούν την πρόοδο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης όσον αφορά την προσχώρηση τους σε αυτή την ζώνη. Στο παρόν άρθρο θα παρουσιαστούν τα βασικά σημεία των εκθέσεων αυτών και θα εστιάσουμε κυρίως στις εκτιμήσεις των δύο ευρωπαϊκών οργάνων, σχετικά με την ετοιμότητα της Βουλγαρίας να γίνει μέλος της Ευρωζώνης.

Συνέχεια →

Συνέχεια →

Συνέχεια →

Συνέχεια →

Συνέχεια →

(Μέρος δεύτερο)

Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία

Το έτος που γεννήθηκε η Άννα ήταν και το τελευταίο έτος της «Ευτυχισμένης δεκαετίας του είκοσι», που χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από αμερικανικές επενδύσεις και δάνεια. Όταν όμως τα κεφάλαια των αμερικανικών τραπεζών, το 1928, άρχισαν να επιστρέφουν στις ΗΠΑ για να εκμεταλλευτούν τα υψηλότερα αμερικανικά επιτόκια, η γερμανική οικονομία, άρχισε να κλονίζεται. Θα ακολουθήσει η κατάρρευση του Χρηματιστήριου της Νέας Υόρκης, τον Οκτώβριο του 1929. Ολόκληρο το σύστημα που στήριζε την επιταχυνόμενη ανάπτυξη της αμερικανικής οικονομίας καταρρέει μεμιάς. Οι τράπεζες διακόπτουν τις πιστώσεις, προκαλώντας έλλειψη χρήματος που οδηγεί σε παράλυση την παραγωγή και κατανάλωση. Η κρίση μεταφέρεται και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Συνέχεια →

(Μέρος πρώτο)

Τι κοινό είχαν η Άννα Φρανκ, η Mina Glucksman, η Clara Schwarz, η Bertje Bloch-van Rhijn, η Edith van Hessen η Anita Meyer, ο Leo Silberman και ο Otto Wolf; Ήταν όλοι τους εβραιόπουλα που την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου  ήταν αναγκασμένα να ζουν σε κρησφύγετα προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των Ναζί και των συνεργατών τους. Ένα άλλο κοινό ήταν ότι κρατούσαν ημερολόγια, περιγράφοντας τις δυσκολίες και τους κινδύνους της ζωής στις κρυψώνες τους. Η Άννα Φρανκ και ο Otto Wolf, είχαν και άλλο ένα κοινό – δεν επέζησαν. Δολοφονήθηκαν, όπως και άλλα περίπου 1,1 εκατομμύρια εβραιόπουλα, κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Μετά το τέλος του πολέμου, πολλά ημερολόγια και σημειωματάρια Εβραίων παιδιών και εφήβων, ήρθαν στο φως. Και δεν ήταν μόνο αυτά που γράφτηκαν σε κρησφύγετα. Ήταν και αυτά που γράφτηκαν από παιδιά που διέφυγαν από περιοχές ελεγχόμενες από τους Γερμανούς και έγιναν πρόσφυγες, αλλά και αυτά  που κρατούσαν νεαρά άτομα τα οποία κατοικούσαν σε γκέτο, ή ζούσαν κάτω από συνθήκες περιορισμού που είχαν επιβληθεί από τις γερμανικές αρχές ή, πιο σπάνια, τα οποία ήταν έγκλειστα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης¹. Πολλά από αυτά τα ημερολόγια βρίσκονται στις συλλογές μεγάλων ιδρυμάτων, όπως στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον και στο Yad Vashem στην Ιερουσαλήμ². Τα χειρόγραφα του Ημερολογίου της πιο διάσημης νεαρής χρονογράφου της περιόδου του Ολοκαυτώματος, της Άννας Φρανκ, εκθέτονται στο χώρο όπου τα έγραψε, στο Prinsengracht 263, Άμστερνταμ, που από το 1960 λειτουργεί ως Μουσείο της Άννας Φρανκ.

Συνέχεια →