Το 1996, ο τριανταεφτάχρονος τότε, Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας, Daniel Goldhagen, στηριζόμενος στο υλικό της διδακτορικής του διατριβής «The Nazi Executioners: A Study of Their Behavior and the Causation of Genocide» που είχε ολοκληρώσει στο Harvard, το 1994, παρουσίασε το βιβλίο του «Hitler’s Willing Executioners: Ordinary Germans and the Holocaust»1. Εξαιρετικά σπάνιο για ένα επιστημονικό βιβλίο, εν μια νυκτί σκαρφάλωσε στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων, παρουσιαζόμενο από τους διαφημιστές των εκδοτών ως η πιο πρωτοποριακή ερμηνεία που δημοσιεύτηκε ποτέ για το Ολοκαύτωμα, μια ερμηνεία που επισκίασε ολόκληρη την ιστοριογραφία πέντε δεκαετιών.
Οι ναζί αναφερόμενοι στα σχέδια για την ολοκληρωτική εξολόθρευση με κάθε μέσο του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης, χρησιμοποίησαν τον ευφημισμό «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος» („Die Endlösung der Judenfrage“). Αργότερα στην ιστοριογραφία η υλοποίηση της «Τελικής Λύσης» θα αποδοθεί με τους όρους «Ολοκαύτωμα», «Σοά», «Γενοκτονία». Τους δύο πρώτους θα τους επιβάλει η έβδομη τέχνη και τον τρίτο το Διεθνές Δίκαιο.
Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στη ζωή και τα έργα του Τόντορ Ζίβκοφ έκλεισε με ένα ανέκδοτο για το είδος της παρανομίας του πριν την 9η του Σεπτέμβρη 1944. Για την συμμετοχή του στον παρτιζάνικο αγώνα υπάρχει ένα άλλο ανέκδοτο:
«Την ώρα του μαθήματος η δασκάλα δείχνει στους μαθητές αρχειακές φωτογραφίες του Τ. Ζίβκοφ. Στην πρώτη – αυτός χαιρετά διά χειραψίας τους παρτιζάνους της δεύτερης ταξιαρχίας „Чавдар“ κατά την είσοδός τους στη Σόφια στις 9.IX.1944, στην άλλη χαιρετά τους πιονέρους σηκώνοντας τα χέρια του και στην τρίτη είναι ο Ζίβκοφ κατά την διάρκεια μιας επίσκεψής του σε ένα εργοστάσιο. Στην ερώτηση της δασκάλας ποια από τις τρεις φωτογραφίες τους άρεσε πιο πολύ ο Γιαννάκης αυτοστιγμεί απάντησε: Αυτή που ο σύντροφος Ζίβκοφ συστήνεται στους παρτιζάνους».
Με την ευφυή απάντηση του μικρού Γιαννάκη αποκαλύπτεται το κοινό μυστικό για την συμμετοχή του Ζίβκοφ στον παρτιζάνικο αγώνα. Ο λαός με ανέκδοτο απαντά στο «ανέκδοτο» της επίσημης ιστοριογραφίας ότι ο Ζίβκοφ ήταν ένας από τους επικεφαλής του αγώνα και αυτός που ηγήθηκε της κατάληψης της πρωτεύουσας τα ξημερώματα της 9ης του Σεπτέμβρη 1944.
Με βάση τα αρχειακά δεδομένα, από τον Μάρτιο του 1938 μέχρι τον Νοέμβριο του 1942, το όνομα του Τόντορ Ζίβκοφ δεν αναφέρεται στην σύνθεση κανενός κομματικού καθοδηγητικού οργάνου, δεν υπάρχει καμία καταγεγραμμένη σύλληψη ούτε καν προσαγωγή του στην Ασφάλεια. Όπως είδαμε στο δεύτερο μέρος, αυτή την περίοδο βρίσκεται άεργος στο πλευρό της συζύγους του που εργάζεται ως γιατρός διαδοχικά στα χωριά Дъскот, Лесичево, Правец, Оризово, Говедарци. Μάλιστα όπως είδαμε από το καλοκαίρι του 1941, ο Ζίβκοφ πέρα από την ενασχόλησή του με το θέατρο και το τάβλι, αρχίζει και τις εξορμήσεις του στα μονοπάτια του βουνού Ρίλα, όχι ως παρτιζάνος, αλλά ως συνεκδρομέας των φασιστών φίλων του Христо Велчев και Георги Йончев. Έπειτα ενώ δηλώνει παράνομος, το καλοκαίρι του ’42, εμφανίζεσαι με την ταυτότητά του και με όλα τα δικαιολογητικά και παίρνει μέρος στις απολυτήριες εξετάσεις γυμνασίου, και το φθινόπωρο γράφεται στο πρώτο έτος της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Σόφιας «Св. Климент Охридски». Χωρίς να ακολουθεί πρωτόκολλα συνωμοτικότητας όπως είθισται για έναν παράνομο, όπως ο ίδιος λέει ότι είναι, ποζάρει κουστουμαρισμένος στο φακό και βγάζει οικογενειακές φωτογραφίες στο χωριό Говедарци ακόμα και την άνοιξη του 1943.
Στο επόμενο -τέταρτο μέρος- του αφιερώματός μας θα γίνει μια προσπάθεια να εμπλουτίσουμε με αποδείξεις την ορθή απάντηση του Γιαννάκη και την ψευδή θέση της τότε επίσημης ιστοριογραφίας, αλλά πριν προχωρήσουμε με τα υποτιθέμενα μεγάλα κατορθώματα του Ζίβκοφ που γεμίζουν τις σελίδες του «Биографичен очерк», στο σημερινό τρίτο μέρος θα ανοίξουμε μια μεγάλη παρένθεση για να δούμε τον πραγματικό κόσμο της αντίστασης και τους πρωταγωνιστές της, τότε που ο ήρωας μας έπαιζε θέατρο, τάβλι και έκανε τον περιηγητή. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Στις 22.04.2021 δόθηκαν στην δημοσιότητα από την Eurostat τα εκτιμώμενα πραγματικά μεγέθη για το δημοσιονομικό ισοζύγιο1 και το δημόσιο χρέος2 των κρατών μελών της ΕΕ για το 2020 και τα αντίστοιχα πραγματικά μεγέθη για τα έτη 2017, 2018 και 2019.
Μιας και φέτος είναι επετειακό έτος για την Ελλάδα να σας πάω 40 χρόνια πίσω στο χρόνο και στο γνωστό μας τόπο – την Βουλγαρία. Το 1981, ήταν επετειακό έτος για το κράτος, για το κόμμα και για τον αρχηγό τους.
Petinakis 